Global Firepower 2026 listesi dünyayı şoke etti! Türkiye'nin hava gücündeki o yükselişi masadaki kartları yeniden dağıttı...

Dünyanın en prestijli askeri güç sıralama kuruluşu Global Firepower, savunma çevrelerinin merakla beklediği 2026 yılı "Hava Kuvvetleri Güç Sıralaması"nı nihayet yayınladı. Listede Amerika Birleşik Devletleri, Rusya ve Çin beklendiği gibi ilk üç sırayı paylaşırken, asıl deprem listenin orta ve üst sıralarında yaşandı. "Milli Teknoloji Hamlesi" ile kendi savaş uçağını, İHA'sını ve helikopterini üreten Türkiye, envanterindeki hava araçlarıyla birçok önemli ülkeyi geride bıraktı.

Modern savaş doktrinlerinde, bir ordunun sahadaki kaderini belirleyen en kritik unsur tartışmasız hava üstünlüğüdür. Karada ne kadar güçlü tanklara veya piyadeye sahip olursanız olun, gökyüzüne hakim değilseniz zafer imkansızdır. Bu gerçeği analiz eden ABD merkezli Global Firepower (GFP) kuruluşu, her yıl ülkelerin hava kuvvetleri envanterlerini; savaş uçağı sayıları, teknolojik yeterlilik, lojistik kapasite, helikopter filoları ve modernizasyon seviyelerine göre puanlayarak dünyanın en güçlü hava kuvvetlerini sıralıyor. 2026 yılı verileri açıklandığında ise gözler, son yıllarda savunma sanayiinde devrim niteliğinde adımlar atan Türkiye'ye çevrildi. Yıllarca dışa bağımlı savunma politikalarını terk edip "yerli ve milli" üretime odaklanan Ankara, bu stratejisinin meyvelerini topladığını tüm dünyaya kanıtladı.

İŞTE 2026 YILI DÜNYA HAVA KUVVETLERİ GÜÇ SIRALAMASI

Global Firepower verilerine göre, 2026 yılında en güçlü hava kuvvetlerine sahip ilk 10 ülke ve sahip oldukları toplam askeri hava aracı sayıları şöyle şekillendi:

• 1. AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ (13.032 Hava Aracı): Listenin tartışmasız lideri ABD, tek başına dünyanın geri kalanının toplamına yakın bir hava gücünü elinde bulunduruyor. F-35 ve F-22 gibi 5. nesil savaş uçaklarının yanı sıra, devasa nakliye filoları ve saldırı helikopterleriyle küresel hakimiyetini 2026'da da koruyor. ABD'nin bu sayısına ulaşmak, yakın gelecekte hiçbir ülke için mümkün görünmüyor.
• 2. RUSYA (4.237 Hava Aracı): Ukrayna savaşında yaşadığı kayıplara ve ambargolara rağmen Rusya, Sovyet mirasından kalan devasa üretim kapasitesi ve Sukhoi serisi uçaklarıyla ikinciliğini koruyor. Ancak 2026 raporu, Rusya'nın teknolojik modernizasyonda yavaşladığını, nicelik (sayı) olarak güçlü olsa da nitelik olarak Batı'nın gerisine düşmeye başladığını işaret ediyor.
• 3. ÇİN (3.529 Hava Aracı): Asya'nın yükselen ejderhası Çin, J-20 gibi 5. nesil uçaklarını seri üretime geçirerek Rusya ile arasındaki farkı hızla kapatıyor. Çin hava kuvvetleri, sadece sayısal olarak değil, teknolojik olarak da ABD'yi tehdit eden en büyük güç konumunda.
• 4. HİNDİSTAN (2.183 Hava Aracı): Hem Rus hem de Batı menşeli uçakları harmanlayan Hindistan, devasa nüfusuna paralel olarak büyük bir hava gücüne sahip. Rafale alımları ve yerli Tejas projesiyle filosunu modernize etmeye çalışan Hindistan, bölgesel bir süper güç olarak 4. sırada yer alıyor.
• 5. GÜNEY KORE (1.540 Hava Aracı): Teknoloji devi Güney Kore, kendi ürettiği KF-21 Boramae savaş uçağı projesindeki başarısı ve ABD ile olan güçlü entegrasyonu sayesinde ilk 5'e girmeyi başardı. Kuzey Kore tehdidine karşı her zaman tetikte olan Seul, son derece modern ve vurucu bir güce sahip.
• 6. JAPONYA (1.429 Hava Aracı): Pasifik'teki bir diğer teknoloji devi Japonya, F-35 programının en büyük ortaklarından biri olarak son derece sofistike bir hava gücüne sahip. Japonya'nın envanteri sayısal olarak Güney Kore'den az olsa da, teknolojik altyapı bakımından dünyanın en iyileri arasında gösteriliyor.
• 7. PAKİSTAN (1.397 Hava Aracı): Listenin en büyük sürprizlerinden biri Pakistan'dan geldi. Çin ile ortaklaşa yürüttüğü JF-17 Thunder projesi sayesinde savaş uçağı sayısını hızla artıran ve filosunu gençleştiren Pakistan, birçok Avrupa ülkesini geride bırakarak 7. sıraya yerleşti. Kardeş ülke Pakistan'ın bu yükselişi, İslam dünyasının askeri potansiyelini de gözler önüne seriyor.
• 8. TÜRKİYE (1.101 Hava Aracı): Ve listenin yıldızı Türkiye... 2026 yılı itibarıyla envanterindeki 1.101 hava aracıyla Türkiye, dünyanın en büyük 8. hava gücü oldu. Bu sayıya dahil olan F-16'lar, envantere girmeye başlayan KAAN prototipleri, Hürjet hafif taarruz uçakları ve dünyanın en büyük SİHA filolarından biri, Türkiye'yi bu prestijli konuma taşıdı.
• 9. MISIR (1.088 Hava Aracı): Doğu Akdeniz'deki rakibimiz Mısır, Fransa'dan Rafale ve Rusya'dan MiG-29/Su-35 alımlarıyla devasa bir filo kurmasına rağmen Türkiye'nin gerisinde kaldı. Mısır'ın en büyük dezavantajı, filosunun lojistik bütünlüğünün olmaması ve dışa bağımlı olmasıdır.
• 10. FRANSA (974 Hava Aracı): Avrupa'nın en büyük askeri güçlerinden Fransa, kalite olarak üst düzeyde olsa da sayısal olarak (nicelik) ilk 10'un son sırasında yer aldı. Dassault Rafale gibi mükemmel uçaklara sahip olsalar da, bütçe kısıtlamaları ve üretim hızının düşüklüğü, Fransa'nın Türkiye'nin gerisine düşmesine neden oldu.

TÜRKİYE'NİN YÜKSELİŞİ VE"YERLİ VE MİLLİ" DEVRİM

Türkiye'nin 1.101 uçakla dünya 8.'si olması, sadece sayısal bir artışla veya dışarıdan uçak alımıyla açıklanamaz. Bu başarının arkasında, son 20 yılda ilmek ilmek işlenen bir "savunma sanayii stratejisi" yatmaktadır. 2026 yılı, Türkiye için bir dönüm noktasıdır çünkü Milli Muharip Uçak KAAN'ın ilk filolarının operasyonel test süreçlerine dahil olduğu ve envanterde "milli" imzasının en güçlü hissedildiği yıldır. Ayrıca, F-16'ların ABD'ye bağımlı olmadan, yerli "ÖZGÜR" projesiyle modernize edilmesi, filonun ömrünü ve vuruş gücünü artırmıştır.

Ancak Türkiye'yi bu listede rakiplerinden ayıran en büyük çarpan, "İnsansız Hava Kuvvetleri" konseptidir. Bayraktar TB2 ile başlayan, AKINCI ve AKSUNGUR ile stratejik boyuta ulaşan ve nihayet insansız savaş uçağı KIZILELMA ve ANKA-3 ile zirveye çıkan bu güç, Global Firepower'ın puanlama algoritmasında Türkiye'ye büyük avantaj sağlamıştır. Dünyada kendi akıllı mühimmatını, kendi görev bilgisayarını ve kendi İHA'sını üretebilen nadir ülkelerden biri olmak, Türkiye'yi sadece uçak sayısı ile değil, "sürdürülebilir savaş kapasitesi" ile de öne çıkarmaktadır. Fransa'nın geride kalması, tam da bu "üretim ve sürdürülebilirlik" farkının bir sonucudur.