Ramazan ayı, insanın bedenini ve ruhunu terbiye eden müstesna bir zaman dilimi. Gün boyu süren sabır, nefsi dizginleyen bir irade, akşam ezanıyla açılan mütevazı sofralar ve geceleri süsleyen ibadet…
Tüm bunların ardından gelen bayram ise bir sevinç günü ve aynı zamanda derin bir şükür vakti. Bir ay boyunca sabrın ve paylaşmanın içinden geçen insan, bayram sabahına ulaştığında aslında kendisine lütfedilen bu manevi yolculuğun tamamlanmasına şükreder.
İşte bu yüzden Ramazan’ın ardından gelen bayram, gönüllerde açılan bir bahardır. O sabah camilerden yükselen tekbirler, mahalle aralarında duyulan çocuk sesleri ve evlerden yayılan tatlı kokuları. Her kapının ardında ayrı bir telaş, her mutfakta ayrı bir bereket. Bayram, bir bakıma sofraların yeniden kurulduğu, kalplerin birbirine açıldığı bir buluşma vaktidir.
Tasavvuf büyüklerinden Alvarlı Efe’nin şu mısraları, bayramın manasını ne güzel anlatır:
“Can Bula Cananını Bayram O Bayram Ola”
Dolayısıyla gerçek bayram; kırgınlıkların sona erdiği, kalplerin arındığı, insanın kendisini affa ve merhamete açtığı gündür.
O yüzden bayram bir şükür sofrasıdır.
Bayram ve sofranın hikmeti
Bayram, özel bir sofranın kurulduğu, lezzetlerin bir araya geldiği ve sayılı günlerin olduğu bir dönem. Bu günleri iyi değerlendirmek gerekir diye düşünüyorum. Her bayramın kendine özgü bir mutfak kültürü olduğu gibi her bölgenin ve her ilin de asırlardır gelen bir bayram lezzet geleneği bulunur. Bu gelenek, aileleri ve toplulukları bir araya getiren güçlü birer kültür köprüsü.
Anadolu’nun geniş coğrafyasına baktığımızda her şehirde bayramın kendine has bir tadı vardır. Bir yerde baklava tepsileri hazırlanır, diğer tarafta şerbetli tatlıların kokusu sokaklara yayılır. Bir evde sarma hazırlanırken başka bir evde tandırda pişen etler sofrayı süsler.
Ama tüm bu farklılıkların içinde değişmeyen tek bir şey vardır: paylaşmanın bereketi. Çünkü bayram, yemeklerin yansıra hatıraların, duaların ve muhabbetin de paylaşıldığı özel bir sofradır.
Bayram Lezzetleri
Bayramın bereketini ve coşkusunu en güzel anlatan yer, kuşkusuz aile sofraları. Yöreden yöreye değişen geleneksel yemeklerin başrolde olduğu bu sofralar, bir kültürün ve hatıraların buluştuğu bir miras gibidir. Sofrada yerini alan her bir lezzet, aslında geçmişten bugüne taşınan bir hikâyenin, bir geleneğin ve paylaşılan anıların devamını anlatır.
Anneannelerin ellerinden çıkan özel yemekler, babaannelerin sevgiyle hazırladığı tatlılar bayramın unutulmaz tatlarını oluşturur. Özellikle ev baklavası, Ramazan Bayramı’nın en güçlü sembollerinden biri. İncecik açılan yufkalar, aralarına serpiştirilen fıstık ya da ceviz ve üzerine dökülen şerbet…
Uzunca bir süre devam eden açlığın ardından gelen bu lezzet, adeta hayatın yeniden tatlanmasının bir işareti.
Anılar sofrası
Çocukluğumuzun bayram sabahlarını hatırlıyorum. Yeni alınmış bayramlık kıyafetler, erkenden kalkılan sabahlar, bayram namazından dönen babaların getirdiği sıcak simitler ve mutfakta hazırlanan kahvaltılar… işte o sofrada yenilen yemeklerden her bir lokma, geçmişten bugüne uzanan bir hatırayı taşır.
Bayram sofrası paylaşmaktır
Bence en güzel sofra bayramda kurulur. Komşuya uzanan bir tabak, kapıyı çalan misafire veya ihtiyaç sahibine verilen bir tas yemek. Bayram sofrası lezzetin ötesinde gönüllerin de buluştuğu müstesna bir vakit.
Yunus Emre’nin “Bölüşürsek tok oluruz, Bölünürsek yok oluruz” sözleri bayram sofralarının ardındaki hikmeti ne de güzel anlatır. Çünkü paylaşılan lokma çoğalır, paylaşılan sevinç ise büyür.
Anadolu’nun her bir köşesi, kendine özgü bayram lezzetleriyle dolu. Bayram sofralarında yer alan her yiyeceğin ayrı bir anlamı vardır. Bereketi simgeleyen buğday, bolluğun sembolü olan et yemekleri ve tatlılığıyla hayatımıza keyif katan baklava… Dünyanın sayılı mutfakları arasında yer alan Anadolu mutfağı, yüzlerce tarif ve sayısız lezzeti içinde barındırır. Ama en güzel yemek çoğu zaman bayram gününde sofraya gelir. Ev baklavası, yaprak sarması, zeytinyağlılar, börekler, et yemekleri ve nice yöresel tarif… Her biri bayram sofralarını ne de güzel süsler.
Tüm bu lezzetlerin içinde asıl önemli olan şey, sofranın etrafında toplanan insanlar. Çünkü bayram, bir araya gelmenin sofrasıdır.
Bence bayramın hakiki manası, Ramazan’dan sonra geldiği için bir ödül değil, o sabrın ardından gelen bir şükürdür. Bir ay boyunca açlığın ne demek olduğunu anlayan insan, paylaşmanın ve sabrın değerini öğrenir. Bayram sabahı geldiğinde ise şükretmek için o sofraya oturur.
Belki de bayram sofrasının gerçek anlamı burada gizli. O sofrada yenilen her lokma, bir nimetin farkına varmanın ifadesi. Bir ay boyunca sabredip sonunda “Elhamdülillah” diyebilmektir bayram. Gönüllerin nura doyduğu, kalplerin affa açıldığı ve sofraların bereketle kurulduğu bir bayram.
İşte bu yüzden en güzel sofralar bayramda kurulur. Çünkü o sofrada yemek, sevgi, hatıra, dua ve şükür birlikte paylaşılır.
Google Play
App Store
Haberi Paylaş
10:09