Dün toplantı sonrası ofiste genç arkadaşlarımızla ayaküstü sohbet ederken bir şeyin farkına vardım. Onlar gündemi biliyorlar, hem de bizden daha hızlı takip ediyorlar; lakin dönüp bir haber sitesine girip o uzun metinleri okuyorlar mı? Asla. Ortada çok garip ama görmezden gelinemeyecek bir durum var.
Gençler olup bitenlerden habersiz değil, sadece haberle kurdukları o kadim temas biçimi çok değişmiş. Bizim kuşak için haber; gazete bayisinden alınan gazete veya akşam ana haber saati demekti. Yani bir nizamı, bir vakti vardı. Şimdi haber bir "durak" değil, durmaksızın akan bir "sel" haline geldi. Telefonu eline aldığın anda; bir videonun altında bir yorum, arada bir başlık... Birisi bir şey anlatıyor, diğeri dalga geçiyor. Genç dediğimiz kitle, bu dağınık parçaların arasından kendi dünyasını çok rahat kurabiliyor. Yani aslında okuma alışkanlığı kaybolmamış da sadece haberin yolu ve yordamı başkalaşmış.
O halde burada sormamız gereken soru daha da basitleşiyor. Biz hâlâ o eski yollardan mı onlara ulaşmaya çalışıyoruz? Bir gencin önüne uzun bir metin koyduğunuzda, onun derdi metnin uzunluğu değil; o satırların arasındaki "sahicilik" sınavı gibi geliyor bana. Şayet okuduğu o metin kendisine tepeden bakıyorsa, ister üç ister bir satır olsun yine de o metne dokunmuyor. Ama kendi içinden geçen bir damarı yakalamışsa, dakikalarca o videonun başında çakılıp kalabiliyor. Bu da bize sorunun dikkat süresiyle ilgili olmadığını, asıl meselenin o gençle gözle görülmeyen o bağı kuramamak olduğunu gösteriyor.
Evet, bu mesleğe hayatını koyan büyüklerimiz yıllarca "doğru haber" yapmanın yeterli olacağına inandı. Elbette doğru haber her kurum için namustur, vazgeçilmezdir; ancak medya şirketiysen bu tek başına yetmiyor. Çünkü genç okur sadece "ne oldu?" diye sormuyor ki! "Bu anlattığın benim hayatımda neyi değiştiriyor?" diye de bakıyor. Biz hâlâ o yukarıdan konuşan, mesafeli ve kusursuz ama buz gibi soğuk haber diliyle devam edersek mesafeyi açarız. Hâlbuki genç kuşak bir kusursuzluk aramıyor, gerçeklik arıyor. Bir cümlenin içindeki küçük bir pürüz, bir sesin içindeki o insani heyecan, onlara en mükemmel stüdyo kaydından daha sahici geliyor. Zira orada insan var, orada bir yaşanmışlık var...
İşte bu yüzden biz, Türkiye Gazetesi ve TGRT Haber olarak sadece haberi yazmıyoruz, haberin o yeni "görsel alfabesini" de inşa ediyoruz.
Videonun artık metinden daha hızlı kalbe dokunduğunu biliyoruz. Bugün TGRT Haber ile aylık 700 milyon, Türkiye Gazetesi ile 300 milyon görüntülenmeye ulaşıyorsak, bu sadece rakamların gücü değil; o dikey videolarda, o kısa ve öz anlatımlarda kurduğumuz temasın sonucudur. Sosyal medya mecralarımız üzerinden, henüz sitesine girmemiş, gazetesini açmamış o milyonlarca gence ulaşıyoruz. Onların gündemine dışarıdan bir gözlemci gibi değil, o dünyanın bir parçası olarak giriyoruz. Çünkü gençler haberden kaçmıyor, kendilerine dokunmayı beceremeyen o hantal dili sevmiyor!
Bugün geldiğimiz noktada görmek lazım ki; haber artık sırf bilgi aktarmak değil, bir bağ, bir ilişki kurma biçimine doğru evriliyor. Bu bağı ıskaladığınız anda, ne kadar hızlı teknolojiye sahip olursanız olun, koca bir boşluğa konuşursunuz. Kuşak fark etmeksizin tüm gençler afili başlık değil; kendilerine değen, kendilerinden olan sahici sesleri seviyor. İşte bu sesi kim bulur, kim koruyabilirse o hikâyenin içinde kalır. Diğerleri ise sadece kendi kendine konuşur.
Haftaya başka bir başlıkta buluşmak üzere…
Sağlıcakla kalın.
Google Play
App Store
Haberi Paylaş
09:00