Kategoriler
UYGULAMALAR
İstanbul
İstanbul’un trafiğinin sıkışık, toplu ulaşım araçlarının çok dolu olduğu günlerden ve saatlerden birinde bir İETT otobüsünün koltuğunda oturan teyze, kucağındaki torununun isteğiyle ayağa kalkıp koltuğu ona bıraktı ve ayakta yolculuk etmeye başladı.
Aynı saatlerde Marmaray’da, tramvayda ya da bir metroda kendisine yer verilen bir teyze ya da amca koltuğa torununu oturtup kendi ayakta kaldı. Muhtemelen başka illerimizdeki toplu taşıma araçlarında da benzer haller yaşandı.
Bu durumlara şahit olan yolculardan biri “Ne büyük torun sevgisi.” derken bir diğeri “Bu çocuklar yarın büyüdüğünde anneanne, babaanne veya dedelerinin yaşındaki büyüklerine yer verecekler mi acaba?” diye sordu.
* * *
Geçende TGRT Haber Ana Haber Bülteni’nde torun sevgisi üzerine önemli bir konu işlendi. Haberde “Evlat ceviz, torun ceviz içi.” deyimi vurgulanarak torunu olanlara bu sevgi soruluyordu.
Salih Gümüş’ün kameramanlığı, Sait Kahraman’ın muhabirliğiyle yapılan haberde değerli büyüklerimiz torun sevgisinin bambaşka olduğunu söylüyordu.
“Derdimi, kederimi unutuyorum. Torunuma kavuşmak için sabahı zor ediyorum.” diyen olduğu gibi ortaya çıkan bu sevgiyi şöyle açıklayanlar da vardı: “Evladımız çocukken biz de yoğun çalışma temposu içindeydik. Yeterince ilgiyi ne kadar gösterdik bilmiyorum. Torunlara ayıracağımız vakit daha fazla.”
Haberin sonu daha da dikkat çekiyordu. “Torun ve evlattan birinin ihtiyacı olsa ilk kime koşarsınız?” denilen teyze gülerek “Toruna” diye cevap veriyordu.
* * *
Kim ne derse desin bugünkü çocuklar, anne babalarının kolay kolay sahip olmadığı bir anneanne, babaanne ve dede sevgisi görüyorlar. Bu açıdan çok şanslılar denebilir.
Günden güne sayıları ve ofisleri artan psikologlarımız bu konuda ne düşünür, üniversitelerimiz hangi araştırmayı yapar bilmiyoruz ama bu torun sevgisi bir şeyler anlatıyor.
Çocuklara zamanında yeterince gösterilmeyen ilgi sanki bugün torunlara yansıtılıyor gibi. “İyi be adam! Fena mı işte? Bari bu iyi haberle sevinelim, ne olmuş yani?” diyenler olacaktır. Onlar da haklı. Lakin, gereği gibi ilgi ve sevgi görmeyen çocukların, bugünün ana babaları olduğu gerçeğini yok mu sayalım?
Genç nüfusumuz alarm verirken evlenmek ve çocuk yapmak hükümet politikalarıyla destekleniyor. Ne iyi ne güzel. Hatta daha da ileri projeler geliştirilmeli.
KAYIP KUŞAĞIN KEDERİ NE ZAMAN GÖRÜLECEK?
Evlat, torun, büyükanne, dede derken önemli bir detay gözden kaçırılıyor. Bugün torun sevgisinin aşırısı, elbette bir araştırma konusu olmayı fazlasıyla hak ediyor.
Bu tabloda “Çocuğuma sevgimi gösterirsem büyüklerim ne der?” baskısının ciddi bir payı var. Bir nesil, bu anlayış yüzünden ne evladını doğru dürüst sevebildi ne de belli sorumluluklar dışında tam bir ana baba görüntüsü verebildi.
Biraz da bugüne göre daha erken yaşta evlenilmesi ve daha ne olduğunu anlamadan anne baba olunmasının da bunda tesiri vardı.
* * *
Türkiye, Osmanlı döneminden beri bir kabuk değiştirme sancısı yaşıyor. “Yahu arkadaş! Hâlâ şu kabuk değişmedi mi? Nedir bu çektiğimiz?” diyenler el sallıyor farkındayım.
Bizim, sanayileşmeyi ve buna bağlı olarak kentleşmeyi Batı’dan çok daha geç ve biraz da farklı yaşamamız her şeyimizi çok yakından etkiliyor. İşte torun, çocuk sevgisi ve ilgisi de bundan nasibini alıyor.
Bugünün dedelerine, anneanne ve babaannelerine aşırı gibi görünen torun sevgileri için bir suç bulamayız. Zamanında gösteremedikleri sevgiden ötürü içlerinde bir ukde kaldı, kendilerinden gizleseler de evlatlarından ötürü çok şey kaçırdıklarının farkındalar.
Torun sevgisi, tam da burada imdada yetişiyor. Ama bir yandan da asıl sorunu açık ediyor. WhatsApp ya da sosyal medya profil resimlerine torunların oturtulması, paylaşımların onlar üzerinden yapılması ve otobüste, metro ya da Marmaray’daki büyüklerimizin, koltuğu torununa bırakıp kendisinin ayakta gitmesi evlatlardan belki de kendilerine göre haklı sebeplerle esirgenmiş bir sevginin tezahürü olarak acı bir kuşak farkıyla ortaya çıkıveriyor.
Torun sevgisini abartmış gibi görünen büyüklerimiz de onların çocukları da kendilerini “kayıp kuşak” olarak niteleyebilir bu açıdan.
Şimdi itiraz edenler olacaktır: “Arkadaş ‘kayıp kuşak’ dediklerin 1. Dünya Savaşı döneminde yetişenler değil miydi, ne alâka?”
İyi ama şu son yarım asırda yaşananlar az şey midir? Bu da bir nevi “kayıp kuşak” travması sayılmaz mı?
Torun sevgisi dolup taşan büyüklerimizi görünce kınamak ya da şaşırmak yerine tebessüm ediniz. Ancak yine de o sevginin bir yerinde saklı duran boynu büyük bir evladın varlığını da unutmayınız. Torunlar da anneanne, babaanne ve dedeler de iyi ki var!
